Net als in de film: is het 'blokje om' van Forrest Gump echt haalbaar?

Het ‘blokje om’ van Forrest Gump is legendarisch. Volgens de meest royale berekening jogt Forrest in drie jaar tijd zowat 19.000 mijl. Een indrukwekkend totaal, maar omgerekend is dat ‘slechts’ 16 mijl per dag, zo’n 25 kilometer. Klinkt plots best behapbaar voor een ietwat getrainde sporter. Impossible is nothing?

“Zo werkt het hoegenaamd niet”, zegt Peter Hespel, inspanningsfysioloog van de Bakala Academy, zonder aarzelen. “Het is niet omdat je sportief bent aangelegd, dat je ‘gewoon’ van je veranda kan opstaan om vervolgens drie jaar lang, dag na dag, in weer en wind 25 kilometer af te malen. Laat ik het voorzichtig uitdrukken: de kans is oneindig veel groter dat het je niet lukt, dan wel.”

De manier waarop de transcontinentale prestatie van Gump wordt voorgesteld, noemt Peter Hespel dan ook ‘erg eufemistisch’. “Als je het zelf probeert, loop je waarschijnlijk permanente fysieke en mentale schade op. De verharde wegen in de VS zijn moordend voor je botstelsel, en een garantie voor peesontstekingen, stressfracturen en kraakbeenletsels. Maar vooral: waarom zou je zoiets willen proberen? Waarom zou je het jezelf aandoen?”

Forrest Gump heeft juist geen enkel doel voor ogen, misschien schuilt daarin zijn kracht? “Het werkt net andersom”, zegt Peter Hespel. “Geen doel hebben maakt het net zoveel moeilijker. Mentaal is de hele onderneming nog slopender dan fysiek. Iedereen die loopt, weet: je hebt vaak juist dat doel nodig – een Antwerp Ten Miles, een marathon – om je te motiveren om elke dag te oefenen. Als het zonnetje schijnt is het leuk, maar er zijn ook andere dagen. En Gump loopt dan drie jaar lang in elk weer, met kans op zonneslagen, op dehydratatie, op astma-aanvallen van de koude lucht?”

 

De film

Forest Gump (1994)

Het verhaal

Een eenvoudige jongen met een beperkte intelligentie wandelt, struikelt en rent doorheen de Amerikaanse geschiedenis van de jaren 50 tot 80, zijn jeugdliefde Jenny achterna.

De sleutelscène

Na het overlijden van zijn moeder zit Forrest Gump op de veranda als hij besluit ‘to go for a little run’. Forrest jogt vervolgens drie jaar, twee maanden, veertien dagen en zestien uur heel Amerika door. Gump loopt op het ritme van zijn lichaam: ‘Als ik moe werd, sliep ik. Als ik honger kreeg, at ik. En als ik moest, jeweetwel, gáán, dan ging ik.’ Zijn epic run eindigt even plots als hij begon: ‘I’m pretty tired. I think I’ll go home now.’
 

Moeten we Forrest Gump niet wat meer krediet geven? Hij heeft een verleden als footballspeler en tafeltennisser. Misschien is hij ook een geboren loper, een sportief natuurtalent. “Ja, maar wat is talent? Mijns inziens is dat in eerste instantie: iemand die goed reageert op training. Niemand wordt ‘geboren’ als Cristiano Ronaldo, als Usain Bolt, als een Ronde van Frankrijk-winnaar. Je moet de aanleg hebben om elke dag hard te kunnen blijven trainen.”

Verwijzen we zo’n epische loop van drie jaar dan maar naar het rijk der fabelen? “Wacht, je hebt me nog niet horen zeggen dat het op geen enkele manier kan. Een marathonloper of ultraloper zou zoiets wel aankunnen, als hij zich erop voorbereidt. Een topmarathonloper is van jongs af geboetseerd om te lopen, en hij traint vaak meer dan 180 kilometer per week. Dan zit je dus aan de 25 kilometer per dag van Gump.”

“Maar elke dag lopen zonder doel is iets totaal anders dan af en toe pieken naar een wedstrijd. Zo’n run is geen spelletje, maar een gigantische uitdaging. Alles moet kloppen. Je moet je voeding goed plannen. Je moet gedoseerd lopen, steeds onder de pijngrens blijven. Je moet vooral je energie uit vetverbranding halen, je altijd ‘sparen’.” En dan nog zullen die drie jaar volgens Hespel mentaal loodzwaar zijn. “Normaal gaat bij zo’n loper na het wedstrijdseizoen de zweep eraf voor vier tot zes weken, juist om fysiek en mentaal helemaal uit te rusten. Hij moet opnieuw de goesting krijgen om weer een jaar te trainen.”

“Er zijn trouwens al mensen die een jaar lang elke dag een marathon hebben gelopen. Maar gezond is het dus niet, en ik kan geen zinnige reden bedenken om dat te willen, tenzij om in de aandacht te komen.”

Tot slot: Forrest Gump is niet de slimste, misschien is dat wel de ideale mindset voor zo’n lange inspanning. “Nee,” lacht Hespel, “ik denk niet dat dom zijn een voordeel is. De meeste ultralopers die ik ken, zijn juist erg verstandige mensen. Wat ik al zei: je moet héél goed opbouwen, weten wat je doet. Het laatste wat je moet doen, is je verstand uitschakelen, en je door je instinct laten meeslepen, en al helemaal niet tijdens een wedstrijd. Triatleet Luc Van Lierde heeft de Iron Man gewonnen op slimmigheid, omdat hij zich op de juiste momenten inhield.”

“Dus kun je drie jaar lopen? Ja, mits de juiste voorbereiding. En met de stevige bijgedachte: waarom zou je het willen? Maar zoals Forrest Gump het aanpakt: zeker niet. De kans lijkt me groter dat je een uur later weer op je veranda zit (lacht).”

Wouter Verbeylen